''Είμαστε οικογενειακή επιχείρηση.Αρκεί να μην κάνεις οικογένεια''

 Στην εποχή που διανύουμε, η οποία χαρακτηρίζεται από κυριαρχική συμμετοχή των γυναικών σε όλες τις εκφάνσεις της αγοράς εργασίας, όλο και περισσότερες γυναίκες δείχνουν να θέτουν σε καθεστώς υψηλής προτεραιότητας την πρόοδο και εξέλιξη στον τομέα της καριέρας και να επενδύουν στο επαγγελματικό τους μέλλον, μεταθέτοντας για λίγο αργότερα τις όποιες σκέψεις για δημιουργία οικογένειας και απόκτηση παιδιών. Η πανεπιστημιακή εκπαίδευση, η επαγγελματική κατάρτιση και η απόκτηση εργασιακής εμπειρίας εκτοπίζουν προσωρινά την όποια σκέψη για τεκνοποιία και σύσταση οικογένειας, ενώ σε αυτή την κατεύθυνση σημαντικά συμβάλλουν και οι επισφαλείς συνθήκες εργασίας και το αυξημένο κόστος διαβίωσης που παρατηρείται στις χώρες της ανεπτυγμένης δύσης. 

Τι συμβαίνει, ωστόσο, στην περίπτωση κατά την οποία η εργαζόμενη γυναίκα επιθυμεί να αποκτήσει τέκνο με τον σύζυγό της , ακόμα και σε πολύ νεαρή ηλικία, αλλά αντιμετωπίζει εμπόδια προερχόμενα από τον χώρο εργασίας της; Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που έχουν γνωστοποιηθεί ,αναφορικά με εργοδότες που εξαρτούν την πρόσληψη ή μη σε θέση εργασίας εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα από την πρόθεση της γυναίκας να αποκτήσει παιδί στο άμεσο ή απώτερο μέλλον. Πόσο νόμιμες είναι οι σχετικές συμφωνίες που περιορίζουν το δικαίωμα της γυναίκας - εργαζόμενης να αποκτήσει παιδί και εξαρτούν αυτήν της την επιλογή από την πρόσληψη ή και τη συνέχιση της εργασιακής σχέσης με τον εκάστοτε εργοδότη;

Είναι ευρέως αποδεκτό οτι η ένταξη της εργαζόμενης γυναίκας στην επιχείρηση του εργοδότη - και ευρύτερα στην παραγωγική διαδικασία- και η απο τον τελευταίο απόλαυση των δικαιωμάτων που απορρέουν από την επιχειρηματική του ελευθερία (που είναι απόρροια της δικής του δυνατότητας και ελευθερίας να αναπτύσσει με τον οιονδήποτε τρόπο αυτός επιθυμεί την προσωπικότητά του) δεν φτάνει μέχρι το σημείο να παρεμβαίνει σε ζητήματα που εντάσσονται στον σκληρό πυρήνα της ιδιωτικής ζωής των εργαζομένων. Επομένως,οι τιθέμενες σε συμβάσεις εργασίας ρήτρες περί αποφυγής τεκνοποίησης,όπως και άλλες (αποφυγή σύναψης γάμου,αρραβώνα και δημιουργίας οικογένειας) χαρακτηρίζονται ως ανήθικες και ,άρα , είναι άκυρες δίχως να θίγεται το κύρος της σύμβασης εργασίας συλλήβδην.Επίσης, άκυρη είναι και οιαδήποτε συμφωνία για λήψη μέτρων αντισύλληψης εκ μέρους της εργαζόμενης ,προκειμένου να αποφευχθεί η τεκνοποίηση.

Συμπερασματικά, η προσθήκη στη σύμβαση εργασίας όρων και προυποθέσεων που καθιστούν την τεκνοποίηση και τη δημιουργία οικογένειας ιδιώνυμο ''πειθαρχικό παράπτωμα'' στον εργασιακό χώρο με υπαίτιους τις εργαζόμενες γυναίκες ,συνιστά υπέρμετρη δέσμευση του δικαιώματός τους να αναπτύσσουν ελεύθερα την προσωπικότητά τους και κατάφωρη και ανεπίτρεπτη παρέμβαση στην ιδιωτική και οικογενειακή τους ζωή. Σχετικές συμφωνίες είναι άκυρες ,ως περιορίζουσες υπέρμετρα την ελευθερία των εργαζομένων,ένεκα και της ασθενούς διαπραγματευτικής ισχύος τους ως αντισυμβαλλομένων στην σύμβαση εργασίας με τον εργοδότη,προσβάλλοντας παράλληλα τα χρηστά ήθη κατά 178 ΑΚ.Τέλος, η σύναψη ή εξακολούθηση εργασιακής σύμβασης ή σχέσης υπό την αίρεση της μη τεκνοποίησης συνιστά γεγονός που εισάγει άμεση έμφυλη διάκριση εις βάρος των γυναικών εργαζομένων, παραβιάζοντας την αρχή της ίσης μεταχείρισης στην εργασία, η οποία κατοχυρώνεται σε διατάξεις εσωτερικού αλλά και διεθνούς ( και ευρωπαικού) δικαίου με αυξημένη τυπική ισχύ κατά το άρθρο 28 του Συντάγματός μας.Αν αναλογιστούμε μάλιστα και το γεγονός οτι η χώρα μας τα τελευταία χρόνια διέρχεται μία φάση οξείας δημογραφικής συρρίκνωσης και γήρανσης του πληθυσμού, καθίσταται ακόμα πιο σαφής η ανάγκη λήψης εκ μέρους της Πολιτείας θετικών μέτρων ,προκειμένου να προστατευθούν ακόμη αποτελεσματικότερα εργαζόμενες μητέρες και γενικότερα ζευγάρια εις βάρος των οποίων τίθεται από εργοδότες ή εκπροσώπους τους το μισάνθρωπο και ανήθικο δίλημμα ''παιδί ή δουλειά''.